تاب آوری

نشست تخصصی "تاب آوری شهری"

                                                                                       

امروزه عمدتاً شهرها و جوامع سکونت­گاهی، در مکانهایی ایجاد یا بنا شده­اند که به لحاظ مخاطرات طبیعی در معرض وقوع انواع سوانح طبیعی قرار دارند و یا به دلیل پیشرفت های تکنولوژی، با سوانح انسا­ن ساخت متعددی مواجه هستند. رویکرد موجود در مدیریت سوانح و مدیریت شهری، بیشتر مقابله ای و کاهش مخاطرات بوده است. دراین میان، مفهوم تاب آوری، مفهوم جدیدی است که بیشتر در مواجهه با ناشناخته ها و عدم قطعیت ها به کار برده می شود.

تبیین تاب آوری در برابر تهدیدات، در واقع شناخت نحوه تأثیرگذاری ظرفیت های اجتماعی، اقتصادی، نهادی، سیاسی واجرایی برای افزایش تاب آوری و شناسایی ابعاد مختلف موضوع مزبور در شهرهاست.  امروزه تاب آوری به عنوان راهی نو برای تقویت جوامع با استفاده از ظرفیت های آن ها مطرح می باشد.

تاب آوری اجتماعی به توانایی جوامع برای انطباق باتنش ها و آشفتگی ها، انجام فعالیت های بازیابی برای کاهش از هم گسیختگی اجتماعی، ظرفیت برگشت پذیری با استفاده از منابع فیزیکی و اقتصادی، توسعه ی منابع برای بالابردن ایمنی ساکنان، ارتقای ظرفیت یک سیستم یا بخشی از آن برای جذب حوادث مخاطره انگیز و بازتوانی سریع اطلاق می شود.

جوامع کنونی در تلاش برای دست یابی به شرایطی هستند که در صورت وقوع بحران، بازگشت سریع آنها را به وضعیت پیش از بحران  )اولیه یا عادی ( فراهم سازد. از این رو در سال های اخیر به تاب آوری به جای آسیب پذیری تأ کید خاصی می شود

فرد، جامعه، اکوسیستم، یا شهری که در مقابل خطر و فشار تاب آوری دارد، به سرعت به شرایط متعادل بازگشته و یا اینکه به آسانی شرایط خود را به گونه­ای جدید تغییر می­دهد.